Cyrulik sewilski

piątek, 10 grudnia 2021, 18:30

  • piątek, 10 grudnia 2021, 18:30
  • niedziela, 12 grudnia 2021, 18:30
>

Cyrulik sewilski Gioacchina Rossiniego to opera buffa, która uznana jest za niedościgniony wzór gatunku. Jest to też najbardziej znane i kochane dzieło tego kompozytora, na które składają się piękna muzyka, świetny scenariusz i „niewyczerpane zasoby teatralnego humoru”, jak pisze Piotr Kamiński w książce Tysiąc i jedna opera.
Rossini skomponował tę operę mając niespełna 24 lata w zaledwie trzy tygodnie. Libretto napisał dla niego Cesare Sterbini, czerpiąc inspirację z komedii Pierre’a Beaumarchais’go o tym samym tytule. Dzieło rozsławiły piękne arie, m.in. przeznaczona na mezzosopran koloraturowy cavatina Rozyny, jeden z popisowych utworów Marii Callas czy finałowa partia Almavivy. O wielkiej popularności dzieła zaświadcza stała obecność w repertuarach koncertowych oraz szeroka eksploracja w przestrzeni popkultury – fragmenty opery zostały wykorzystane jako oprawa kultowych produkcji filmowych wytwórni Warner Bros.

Realizacja Jerzego Stuhra podkreśla teatralność opowieści. Jak mówi reżyser: „Cytuję rzeczywistość poprzez teatr, poprzez fikcję. Wtedy droga do gry z konwencją jest otwarta”. Spektakl cechuje także wyważenie środków, które mają służyć klarowności i zrozumiałości przekazu. „Wyrywam tę operę z epoki. Nie interesowała mnie inscenizacja osadzona w czasach Rossiniego ani też uwspółcześnienie. (…) Moją intencją było zawieszenie interpretacji gdzieś pomiędzy” – Jerzy Stuhr.
Premiera spektaklu w Operze Krakowskiej w reżyserii Jerzego Stuhra odbyła się w 2019 roku i zakończyła wielkim sukcesem. Krytycy dostrzegli w niej sceniczną prawdę, wysokiej klasy żart, umiejętną zabawę z konwencją. Jak podaje Jacek Marczyński: „Na krakowskiej scenie realizm łączy się z inteligentnie podanym absurdem, zabytkowa architektura Sewilli z nowoczesnym zakładem fryzjerskimi tytułowego cyrulika. Współczesne stroje są swoistą zabawą z konwencjami mody, stanowiąc dowód plastycznego smaku”.
Wśród realizatorów znalazły się ważne nazwiska ze świata mody i teatru. Kostiumy do spektaklu przygotowała Joanna Klimas, znana i ceniona projektantka mody, tworząca dla takich reżyserów, jak m.in. Mariusz Treliński czy Tomasz Konina. Za reżyserię światła odpowiadała Katarzyna Łuszczyk, stała asystentka Krzysztofa Warlikowskiego.

Realizatorzy:
Reżyseria: Jerzy Stuhr
Kierownictwo muzyczne: Tomasz Tokarczyk
Scenografia: Natalia Kitamikado
Kostiumy: Joanna Klimas
Projekty fryzur: Jaga Hupało
Przygotowanie chóru: Jacek Mentel
Ruch sceniczny: Katarzyna Aleksander-Kmieć
Reżyseria światła: Katarzyna Łuszczyk

Inne: dostępne dla niepełnosprawnych

Opera Krakowska

ul. Lubicz 48

W ciągu sezonu artystycznego Opera Krakowska prezentuje około 200 spektakli, które ogląda prawie 70 000 widzów. Ma w swoim repertuarze światową klasykę (Carmen, Tosca, Cyganeria) i spektakle operetkowe (Baron cygański, Zemsta nietoperza), a także przedstawienia baletowe oraz muzyczne dla dzieci. Z Operą Krakowską chętnie współpracują polscy artyści o światowej sławie, tacy jak Małgorzata Walewska, Mariusz Kwiecień, Andrzej Dobber, Wojtek Śmiłek czy Łukasz Borowicz. Popularność operowych spektakli w Krakowie sprawia, że bilety trzeba rezerwować ze sporym wyprzedzeniem. Sezon artystyczny Opery Krakowskiej kończy się mocnym akcentem: prezentacją spektakli i widowisk muzycznych podczas letniego festiwalu w niezwykłej scenerii dziedzińca zamku wawelskiego.

Na scenie Opery Krakowskiej zobaczyć można także goszczące tu spektakle teatralne i koncerty.

Z historii gmachu:
Teatr im. Juliusza Słowackiego nie był jedyną sceną, na której krakowianie mogli podziwiać spektakle muzyczne. W dwudziestoleciu międzywojennym Krakowskie Towarzystwo Operowe otrzymało od miasta budynek dawnej ujeżdżalni koni przy ulicy Rajskiej 12 (gdzie obecnie mieści się Małopolski Ogród Sztuki), w drugiej połowie XX wieku natomiast – oprócz sceny teatru przy placu Świętego Ducha – artyści korzystali także z ciasnych wnętrz Domu Żołnierza przy ulicy Lubicz (gdzie wystawiano operetki). I choć Kraków chlubi się bogatą tradycją związaną z operą (to właśnie tu wydano drukiem pierwsze libretto operowe w tłumaczeniu polskim: Wybawienie Ruggiera z wyspy Alcyny Ferdinanda Saracinellego), samodzielny budynek Opery Krakowskiej stanął obok Domu Żołnierza dopiero w 2008 roku.
Nowoczesna, błyszcząca czerwienią bryła mieści salę główną na ponad 760 miejsc (ze sceną o powierzchni przeszło 400 metrów kwadratowych, 18 zapadniami, dwoma wyciągami kurtynowymi, sceną obrotową i aparaturą do projekcji wideo), przeznaczoną dla blisko 200 osób salę kameralną, salę wystawową i obszerne zaplecze sceniczne. Przylegającą do budynku starą ujeżdżalnię koni (niska budowla z półokrągłym dachem) zaadaptowano na potrzeby instytucji – znajdują się tam szatnia oraz kasy biletowe.

Patrz także: trasa Muzyczny Kraków 2. połowy XX stulecia: dźwięki Starego Miasta

OK Nasz strona korzysta z plików cookies w celach statystycznych, marketingowych i promocyjnych. Możesz wyłączyć tą opcję w ustawieniach prywatności swojej przeglądarki.