Czas powstaje w zegarach, ale mierzyć go można dowolnie!

Czas – niby wielkość fizyczna, pozwalająca określić kolejność zdarzeń, ale też chwila na osi czasu albo zbiór tych chwil-punktów i odstępy pomiędzy nimi… Zawsze oglądany z jakiejś perspektywy – przyszłości, przeszłości ale i teraźniejszości…

Czas postrzegany linearnie albo kuliście…

To czas organizuje świat.

Zatrzymać czas? Kto z nas nie chciał? Ale przecież – jak zauważył Marcin Wicha – „Czas powstaje w zegarach”!

Odmierzamy go codziennie i mierzymy się z nim codziennie – godząc się z tym co przynosi lub nie – protestując, kontestując, starając się wpłynąć na jego bieg.

Zatrzymać zegar? Zatrzymać czas? Czy pozwolić mu płynąć? W czym mierzyć czas?

Czy kapiące z kranu krople nie odmierzają nam czasu? Czy stojący pod tym kranem garnek nie jest go pełen? – pyta Marcin Wicha. Albo chmury na niebie, nawet nimi można odmierzać trwanie – dodaje. [M. Wicha, Jak przestałem kochać design]

Czas powstaje w zegarach, ale mierzyć go można dowolnie! I doświadczać go można w różny sposób.

Bohaterem tegorocznej Nocy Poezji niech będzie czas – ten utracony, poszukiwany i odzyskany. Zapraszamy do refleksji nad czasem, jego trwaniem, umykaniem, przeciekaniem przez palce. Zachęcamy do rozmowy o doświadczaniu czasu w jego różnych punktach, wreszcie do rozmowy o przyszłości czasu.

Więcej informacji: TU