Koncert symfoniczny Filharmonii Krakowskiej – wspomnienie prof. Jerzego Katlewicza

piątek, 14 listopada 2025, 19:30

  • piątek, 14 listopada 2025, 19:30
  • sobota, 15 listopada 2025, 18:00
>

Filharmonia Krakowska wspomina prof. Jerzego Katlewicza (1927–2015), artystę należącego do grona najznakomitszych, a zarazem najbardziej zasłużonych dla propagowania rodzimej kultury w świecie polskich dyrygentów, którego kariera artystyczna w wyjątkowy sposób splotła się z Filharmonią im. Karola Szymanowskiego w Krakowie.

Koncert w 10. rocznicę śmierci Jerzego Katlewicza i w 92. rocznicę urodzin Krzysztofa Pendereckiego

Ludwig van Beethoven III Koncert fortepianowy c-moll op. 37
* * * 
Krzysztof Penderecki II Symfonia "Wigilijna"

Caleb Borick – fortepian
Orkiestra Filharmonii Krakowskiej
Alexander Humala – dyrygent

Koncert dyplomowy i tym samym debiut Jerzego Katlewicza miał miejsce w roku 1952 na estradzie Filharmonii Krakowskiej. W instytucji tej zaistniał początkowo jako asystent, a potem II dyrygent, któremu ówczesny szef orkiestry Bohdan Wodiczko powierzył od samego początku odpowiedzialne zadania artystyczne. W 1968 roku, po powrocie z kierowniczych stanowisk w Filharmoniach Poznańskiej i Bałtyckiej, objął obowiązki dyrektora artystycznego, a od 1971 równolegle naczelnego. Był najdłużej w dziejach Filharmonii Krakowskiej – bo do roku 1980 - odpowiedzialnym za jej artystyczny wizerunek.
Szczególnym wyróżnikiem lat kadencji Dyrektora Jerzego Katlewicza była ilość tournées zagranicznych, niemal we wszystkich krajach europejskich, także w Libanie i Iranie, udział zespołów filharmonicznych w tak prominentnych festiwalach jak: Festiwal Gulbenkian, Sagra Musicale Umbra, Maggio Musicale Fiorentino, Festiwal Flandryjski, Festiwal Edynburski, Holand Festival, Festiwal Beethovenowski. To Jerzy Katlewicz, kontynuując pionierską inicjatywę Henryka Czyża, przyczynił się do popularyzacji w świecie dzieł Krzysztofa Pendereckiego. W emploi sztuki dyrygenckiej Jerzego Katlewicza szczególne miejsce zajmowały zawsze wielkie formy wokalno-instrumentalne, które z determinacją prezentował w krakowskich świątyniach w latach, gdy tego rodzaju inicjatywy napotykały na trudności ze strony władz politycznych.
Jerzy Katlewicz od 1972 roku przez kilkadziesiąt lat kształcił młodych adeptów dyrygentury w Akademii Muzycznej w Krakowie. W 1983 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1990 profesora zwyczajnego. W latach 1979-99 był jurorem Międzynarodowego Konkursu Dyrygenckiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach. Wśród licznych odznaczeń państwowych i artystycznych do najważniejszych należą medal „Pro Ecclesia et Pontifice” oraz Medal św. Grzegorza Wielkiego, przyznane przez Stolicę Apostolską. 7 lutego 2015 roku otrzymał natomiast Medal Filharmonii im. Karola Szymanowskiego Krakowie z okazji jubileuszu 70-lecia jej działalności.
Z Filharmonią Krakowską maestro Jerzy Katlewicz związany był ścisłą współpracą niemal do końca. W 2007 roku, podczas ostatniego koncertu Orkiestry Filharmonii Krakowskiej pod Jego batutą, zabrzmiała V Symfonia Ludwiga van Beethovena, zwana Symfonią przeznaczenia. W programie tego koncertu sam Jerzy Katlewicz napisał słowa, które nabrały dziś pełniejszego znaczenia: „Zawsze starałem się, aby wartości ducha, jakimi są: prawda, miłość i piękno towarzyszyły mojej pracy artystycznej, jak również w życiu codziennym. Wartości te bezsprzecznie ucieleśnia umiłowana przeze mnie MUZYKA. W ciągu minionych lat służyłem jej wytrwale!”

Inne: dostępne dla niepełnosprawnych

Filharmonia Krakowska

ul. Zwierzyniecka 1

Po gościnnych koncertach w wawelskiej sali Saskiej (i innych tymczasowych siedzibach, jak hala Sokoła przy dawnej ulicy Wolskiej, dziś Piłsudskiego, czy Pałac Spiski w Rynku Głównym) w XIX i na początku XX wieku Filharmonia znalazła swój dom w usytuowanym w pobliżu Wawelu obecnym budynku przy ulicy Zwierzynieckiej, ukończonym w 1931 roku z inicjatywy księcia kardynała Adama Stefana Sapiehy. Stało się to w 1945 roku, kiedy Filharmonia Krakowska (wówczas Państwowa Filharmonia w Krakowie) – jako pierwsza instytucja muzyczna w kraju – zainaugurowała swoją działalność po wojnie. Modernistyczną bryłę z neobarokowym wnętrzem zaprojektowano na wzór Maison du Peuple w Brukseli; fasadę wieńczą Trzy Korony – herb archidiecezji krakowskiej (budynek należy do Kurii Metropolitalnej w Krakowie; w pierwotnej koncepcji powstał on jako Dom Katolicki). Sala koncertowa – licząca około 700 miejsc – przeszła w 2020 roku generalny remont. Oprócz niej na kolejnych piętrach budynku znajdują się sale kameralne: Złota (I piętro) i Błękitna (II piętro).

W grudniu 1991 roku w gmachu Filharmonii wybuchł ogromny pożar, który doszczętnie zniszczył większość pomieszczeń, w tym salę koncertową i mieszczące się w niej organy firmy Alexandra Schukego z Poczdamu (krakowianie do dziś wspominają przerażający jęk, jaki wydawały topniejące pod wpływem gorąca piszczałki). Ich miejsce zajął ogromny 50-głosowy instrument z elektryczną trakturą rejestrów autorstwa renomowanej firmy Johannesa Klaisa z Bonn – duma melomanów i serce muzyki organowej starego Krakowa. 

Obok cotygodniowych koncertów symfonicznych Filharmonia Krakowska organizuje także recitale mistrzowskie i koncerty edukacyjne dla dzieci i młodzieży, zaś latem spotkania z muzyką przybierają formę kameralnych koncertów o nieco lżejszym charakterze. Specjalnością jej repertuaru stały się oratoria, których prezentacje umożliwia rozbudowany aparat wykonawczy: orkiestra, chór mieszany i chór chłopięcy. Filharmonia Krakowska zasłużyła się także, propagując w Polsce i na świecie dzieła Karola Szymanowskiego.

Sala filharmoniczna jest też miejscem wielu koncertów gościnnych (m.in. podczas dużych festiwali).

OK Nasz strona korzysta z plików cookies w celach statystycznych, marketingowych i promocyjnych. Możesz wyłączyć tą opcję w ustawieniach prywatności swojej przeglądarki.