Dźwięki, które mimo ulotności zostawiają w pamięci trwały ślad, wypełniają 7. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Europy Środkowo-Wschodniej Eufonie. Ich Poświaty i powidoki, zapowiedziane w haśle tegorocznej edycji, podziwiać będziemy także w Krakowie.

Ideą festiwalu jest upowszechnianie dziedzictwa kulturowego większości krajów określanych dzisiaj jako Europa Środkowo-Wschodnia: od Bałkanów, poprzez Rumunię i Austrię, kraje Grupy Wyszehradzkiej, Ukrainę i Białoruś, po kraje bałtyckie. Obszar ten stanowi niezwykle interesujący tygiel, który pozwala na odkrywanie swojej złożoności poprzez różnorodność prezentowanych utworów i artystów. O wyjątkowości festiwalu stanowi z jednej strony czerpanie z tradycji, z drugiej zaś prezentowanie zupełnie nowych, nieodkrytych wcześniej brzmień. 

24 listopada 2025, 19.00
Muzeum Manggha
Maski: Szymanowski / Bacewicz / Bacevičius
Dla pokolenia polsko-litewskiego rodzeństwa – Vytautasa Bacevičiusa (1905-1970) i Grażyny Bacewicz (1909-1969) – Karol Szymanowski (1882-1937) był ikoną muzyki nowej. Jego Maski op. 34 (1915/1916), przynależne do fazy impresjonistyczno-ekspresjonistycznej, ujmują w cudzysłów postacie zadomowione w kulturze.
Trzy groteski (1935) Bacewiczówny wpisują się w nurt komiczno-tanecznego witalizmu. Z kolei utwory Bacevičiusa reprezentują idee kosmologiczne.  Poème mystique op. 6 (1926) oraz Méditaton op. 29 (1936/37), z kowieńskich lat modernistycznych, je antycypują. Trois pensées musicales op. 75 (1966) z lat amerykańskich, je uosabiają. Muzyka kosmiczna była wyrazem wewnętrznego uniwersum artysty tożsamego z wszechświatem ogólnym. III Suita fortepianowa op. 60 (1956) wieńczy okres wcześniejszy, będący „kompromisem” ze słuchaczem. Sixième mot op. 72 (1963) należy do zbioru siedmiu kompozycji o charakterze „wypowiadanego” w dźwiękach „słowa”.

Karol Szymanowski (1882–1937)
–Szeherezada z cyklu Maski op. 34 nr 1
–Błazen Tantris z cyklu Maski op. 34 nr 2
Grażyna Bacewicz (1909–1969) Trzy groteski
Vytautas Bacevičius (1905–1970)
–Mistinė Poema (Poème mystique) op. 6
–Suita nr 3 op. 60
–Meditacija (Méditation) op. 29
–Šeštas žodis (Sixième mot) op. 72
–Trys muzikinės mintys (Trois pensées musicales) op. 75

Yusuke Ishii fortepian

30 listopada 2025, 19.30
Filharmonia Krakowska
Podróże: Enescu/ Dvořák
Antonín Dvořák i George Enescu to kompozytorzy, którzy z lekkością i elegancją potrafili czerpać z tradycji muzycznych swoich narodów, budując indywidualny język muzyczny. Zamiłowanie do kultury, w której się wychowali, odcisnęło na nich piętno, ale nie definiowało ich jako artystów, co pokazuje wielkość przyświecających im idei. Byli oni kosmopolitami, którzy potrafili przekuć tradycję w uniwersalny, muzyczny język wartości – zrozumiały i fascynujący dla melomanów na całym świecie.

George Enescu (1881–1955)
–Rapsodia rumuńska A-dur op. 11 nr 1
–Symfonia koncertująca h-moll op. 8 na wiolonczelę i orkiestrę
***
Antonín Dvořák (1841–1904) VI Symfonia D-dur op. 60

Jaemin Han wiolonczela
Orkiestra Filharmonii im. George Enescu
Gabriel Bebeșelea dyrygent

6 grudnia 2025, 18.00
Filharmonia Krakowska
Quo vadis
Koncert w ramach Dni Muzyki Organowej
Podczas spaceru ulicami Rzymu co krok zatrzymują nas tchnienia historii. Liczne pozostałości antycznych budowli świadczą o dawnej wielkości Wiecznego Miasta – majestatycznego świadka wydarzeń, które w powieści Quo vadis z 1896 roku opisał Henryk Sienkiewicz. Na tle zmierzchu imperium i krwawych narodzin chrześcijaństwa umieścił jeden z najsłynniejszych miłosnych motywów w historii polskiej literatury, opowiadając o związku pochodzącej z barbarzyńskiego plemienia Ligii i patrycjusza Marka Winicjusza. 
Jak wiadomo, wszystkie drogi prowadzą do Rzymu, a jedną z nich do stolicy Włoch na początku XX wieku przybył kompozytor Feliks Nowowiejski. Chłonąc urokliwy klimat la dolce vita, jednocześnie podążał śladami przeszłości cesarstwa rzymskiego. W 1903 roku skomponował w Wiecznym Mieście „sceny dramatyczne” do libretta niemieckiej pisarki Antonie Jüngst, opierając się na książce Sienkiewicza. Tak narodziło się monumentalne oratorium Quo vadis na głosy solowe, chór, orkiestrę i organy. Pomijając wątek miłosny Ligii i Winicjusza, Jüngst i Nowowiejski skupili się na konflikcie chrześcijan z poganami, pojmowanym w kategoriach odwiecznej walki dobra ze złem. Utwór składa się z pięciu części, opisujących pożar Rzymu, Forum Romanum, słynne katakumby, najstarszą rzymską drogę Via Appia i ruiny Koloseum. 
Premiera Quo vadis odbyła się w 1907 roku w Usti nad Łabą. Dwa lata później w Amsterdamie kompozytor zaprezentował publiczności dzieło w nowej odsłonie i odniósł tym spektakularny sukces. Po koncercie w dowód uznania uhonorowano go pozłacanym wieńcem laurowym, otrzymał też pierścień od królowej Wilhelminy. Jeśli ktoś zapytałby wtedy Nowowiejskiego, dokąd zmierza – quo vadis? – ten z czystym sumieniem mógłby odpowiedzieć, że… święcić triumfy na światowych scenach. Pomimo wymagającej obsady, popularne w dwudziestoleciu międzywojennym oratorium polskiego twórcy wykonywano często w Europie, a także poza jej granicami. 

Feliks Nowowiejski (1877–1946) Quo vadis, sceny według powieści Henryka Sienkiewicza na głosy solowe, chór, orkiestrę i organy op. 30

Wioletta Chodowicz sopran
Wojciech Gierlach baryton
Orkiestra i Chór Filharmonii Krakowskiej
Janusz Wierzgacz przygotowanie chóru
Piotr Sułkowski dyrygent