Kraków Travel

piątek, 24 kwietnia 2026, 19:30
sobota, 25 kwietnia 2026, 18:00

Filharmonia Krakowska

ul. Zwierzyniecka 1

Po gościnnych koncertach w wawelskiej sali Saskiej (i innych tymczasowych siedzibach, jak hala...

„Dlaczego dyrygentura? Trzeba było coś wybrać” – mówił w wywiadzie dla radiowej Dwójki Marek Pijarowski, jeden z polskich mistrzów batuty, świętujący w tym roku 75-lecie urodzin. Artysta przez lata związany był z Filharmonią Wrocławską (w latach 1980–2002 był jej dyrektorem naczelnym i artystycznym), później z filharmoniami w Łodzi, Krakowie i Poznaniu. Koncertował, także za granicą, ze wszystkimi polskimi orkiestrami filharmonicznymi i radiowymi, od lat prowadzi klasę dyrygentury w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Mając na koncie pół wieku artystycznych sukcesów, podkreśla, że dyrygowanie nie ma nic wspólnego z władzą, studentów przestrzega, by orkiestrze przede wszystkim nie przeszkadzać, a sam wciąż spogląda w przyszłość: najważniejszy koncert jego życia to ten, który ma się dopiero odbyć. Podczas jubileuszowych spotkań w Filharmonii Krakowskiej Marek Pijarowski poprowadzi jej orkiestrę w Symfonii d-moll Césara Francka oraz w II Koncercie fortepianowym B-dur Johannesa Brahmsa, w którym solową partię wykona laureat V nagrody w ostatnim Konkursie Chopinowskim Piotr Alexewicz.

Johannes Brahms II Koncert fortepianowy B-dur op. 83
* * *
César Franck Symfonia d-moll

Piotr Alexewicz – fortepian
Orkiestra Filharmonii Krakowskiej
Marek Pijarowski – dyrygent

Na zdjęciu: Marek Pijarowski, fot. Łukasz Rajchert

filharmoniakrakow.pl

filharmonia.krakow

Inne: dostępne dla niepełnosprawnych

Filharmonia Krakowska

ul. Zwierzyniecka 1

Po gościnnych koncertach w wawelskiej sali Saskiej (i innych tymczasowych siedzibach, jak hala Sokoła przy dawnej ulicy Wolskiej, dziś Piłsudskiego, czy Pałac Spiski w Rynku Głównym) w XIX i na początku XX wieku Filharmonia znalazła swój dom w usytuowanym w pobliżu Wawelu obecnym budynku przy ulicy Zwierzynieckiej, ukończonym w 1931 roku z inicjatywy księcia kardynała Adama Stefana Sapiehy. Stało się to w 1945 roku, kiedy Filharmonia Krakowska (wówczas Państwowa Filharmonia w Krakowie) – jako pierwsza instytucja muzyczna w kraju – zainaugurowała swoją działalność po wojnie. Modernistyczną bryłę z neobarokowym wnętrzem zaprojektowano na wzór Maison du Peuple w Brukseli; fasadę wieńczą Trzy Korony – herb archidiecezji krakowskiej (budynek należy do Kurii Metropolitalnej w Krakowie; w pierwotnej koncepcji powstał on jako Dom Katolicki). Sala koncertowa – licząca około 700 miejsc – przeszła w 2020 roku generalny remont. Oprócz niej na kolejnych piętrach budynku znajdują się sale kameralne: Złota (I piętro) i Błękitna (II piętro).

W grudniu 1991 roku w gmachu Filharmonii wybuchł ogromny pożar, który doszczętnie zniszczył większość pomieszczeń, w tym salę koncertową i mieszczące się w niej organy firmy Alexandra Schukego z Poczdamu (krakowianie do dziś wspominają przerażający jęk, jaki wydawały topniejące pod wpływem gorąca piszczałki). Ich miejsce zajął ogromny 50-głosowy instrument z elektryczną trakturą rejestrów autorstwa renomowanej firmy Johannesa Klaisa z Bonn – duma melomanów i serce muzyki organowej starego Krakowa.

Obok cotygodniowych koncertów symfonicznych Filharmonia Krakowska organizuje także recitale mistrzowskie i koncerty edukacyjne dla dzieci i młodzieży, zaś latem spotkania z muzyką przybierają formę kameralnych koncertów o nieco lżejszym charakterze. Specjalnością jej repertuaru stały się oratoria, których prezentacje umożliwia rozbudowany aparat wykonawczy: orkiestra, chór mieszany i chór chłopięcy. Filharmonia Krakowska zasłużyła się także, propagując w Polsce i na świecie dzieła Karola Szymanowskiego.

Sala filharmoniczna jest też miejscem wielu koncertów gościnnych (m.in. podczas dużych festiwali).