Wyrazisty w architektonicznej formie, znakomity przykład brutalizmu, żelbetowa dominanta krajobrazu niegdyś kameralnego Ludwinowa. Hotel Forum nie miał szczęścia do czasów, choć miał je do ludzi – do ponad 600-osobowej załogi, dla której był czymś więcej niż miejscem pracy – był domem z oknami szeroko otwartymi na zachodni świat.

Hotel Forum nie jest wdzięcznym obiektem badań. Jego historia jest rozproszona i niekompletna. Plany budynku pozostają w rękach prywatnych, a archiwa zakładów, które produkowały wyposażenie hotelu, już nie istnieją. W Archiwum Narodowym w Krakowie znajduje się co prawda archiwum zakładowe Budopolu, lecz zawiera ono jedynie dokumenty z pierwszego roku budowy hotelu. Dzięki zapobiegliwości pracowników technicznych zachowały się kserokopie kilku kluczowych dokumentów administracyjnych, takich jak decyzja o budowie Hotelu Kongresowego czy opisowe fragmenty dokumentacji technicznej z projektu architektonicznego. Poszukiwań i badań nie ułatwiła sama historia ustrojowa ówczesnej Polski wraz z jej procesami reprywatyzacyjnymi, przekształceniami i likwidacją przedsiębiorstw zaangażowanych w budowę hotelu. Jednym z cenniejszych zachowanych archiwaliów jest księga pamiątkowa Hotelu Forum. Wpisy gości potwierdzają prestiż i wyjątkowość tego miejsca. Księga ocalała dzięki zapobiegliwości kierownika technicznego Zbigniewa Galuby i dziś – oprócz artykułów prasowych – stanowi namacalny dowód świetlanej przeszłości Forum.

Wystawa  nie powstałyby bez Nich: grupy byłych pracowników Hotelu Forum. Forumowicze, dream team, jak sami siebie nazywają. Dla nich Hotel Forum był i pozostaje jednym z najważniejszych życiowych doświadczeń, zwornikiem tożsamości, punktem odniesienia i punktem zwrotnym, początkiem lub końcem kariery hotelarskiej, piękną baśnią o niezwykłym hotelu w zwykłych czasach początku polskiego kapitalizmu. Dla części z nich zjawisko pt. „Hotel Forum” urosło do rangi mitu, czegoś niemal bez skazy, dla innych była to przestrzeń intensywnego rozwoju – poligon doświadczeń technologicznych w zmieniającej się z prędkością światła rzeczywistości końca XX wieku. Większość pracowników zna prawie każdy centymetr tego żelbetonowego giganta. Forumowicze są z hotelem nierozerwalnie związani, a powrót do tamtych wspomnień bywa dla wielu z nich obciążony dużym ładunkiem emocjonalnym. Ich wspomnienia tworzą wielotomową opowieść o działalności jednego z najbardziej ikonicznych budynków Krakowa.

Tak się spotkaliśmy. Opowieści o Hotelu Forum rozbudziły moją wyobraźnię i sprawiły, że ten żelbetonowy gigant nad Wisłą przestał być dla mnie opuszczoną, ziejącą pustką, zagadkową brutalistyczną bryłą, zawieszoną drapieżnie nad Wawelem, Skałką i Wisłą.