52. Tynieckie Recitale Organowe

niedziela, 23 sierpnia 2026, 16:00

  • niedziela, 23 sierpnia 2026, 16:00
  • niedziela, 12 lipca 2026, 16:00
  • niedziela, 26 lipca 2026, 16:00
  • niedziela, 9 sierpnia 2026, 16:00
>

W tym roku Tynieckie Recitale Organowe w Opactwie oo. Benedyktynów rozbrzmiewać będą przede wszystkim dokonaniami dawnych mistrzów. Marcin Szelest sięgnie do tabulatur z XVI i XVII wieku (12.07), Michał Kopyciński przypomni utwory Mikołaja z Krakowa, renesansowego twórcy, którego istnienia dowodzą tylko podpisane inicjałami kompozycje (9.08), a Andrzej Turek zaprezentuje dzieła wielkiego Johanna Sebastiana Bacha, Nicolausa Bruhnsa i Vincenta Lübecka (23.08). Słynną Toccatą i fugą d-moll Bacha swój koncert rozpocznie także Jerzy Kukla, który barokową polifonię wzbogaci jednak preludiami Władysława Żeleńskiego oraz organową transkrypcją Finlandii, słynnego poematu symfonicznego Jeana Sibeliusa (26.07). Królowi instrumentów wtórować będą kolejno: skrzypce (Zbigniew Pilch), altówka (Maria Shetty), puzon (Wojciech Kopyciński) i akordeon (Wacław Turek).

12 lipca 2026, 16.00
Marcin Szelest
(organy)
Zbigniew Pilch (skrzypce)

***
Gdańska tabulatura organowa (1591)
Fantasia primi toni
Vater unser im Himmelreich
Allein nach dir Herr
Tabulatura braniewsko-oliwska (ok. 1610)
Paduana
Galliarda
Tabulatura łowicka (ok. 1580) Magnificat octavi toni (6 wersetów)
Johann Schop (ok. 1590–1667) Preludium. Lachrimae Pavan
Thomas Baltzar (ok. 1630–1663) Divisions on „John Come Kiss Me Now”
Heinrich Ignaz Franz von Biber (1644–1704) Passacaglia g-moll
Valentin Haussmann (ok. 1560–ok. 1614) Navigatio Fortunae. Von der Fortuna werd ich getrieben
Jan Pieterszoon Sweelinck (1561–1621)
Von der Fortuna werd ich getrieben, SwWV 320
Paduana Lachrymae, SwWV 328
Paul Siefert (1586–1666)
Benedicam Dominum
Toccata [in F]

26 lipca 2026, 16.00
Jerzy Kukla
(organy)
Maria Shetty (altówka)

***
Johann Sebastian Bach (1685–1750)
–Toccata i fuga d-moll BWV 565
–Preludium chorałowe „Vor deinen Thron tret’ ich hiermit” BWV 668
François Couperin (1668–1733) Cromorne sur la Taille (Messe pour les Couvents)
Paul Hindemith (1895–1963) Sonata na altówkę solo op. 25
Johann Sebastian Bach (1685–1750) I Suita wiolonczelowa G-dur BWV 1007
Władysław Żeleński (1837–1921) Preludia na organy lub fisharmonię op. 38: nr 7 B-dur, nr 10 As-dur, nr 11 Es-dur, nr 17 G-dur, nr 20 e-moll
Jean Sibelius (1865–1957) Finlandia op. 26 (transkrypcja organowa H. A. Fricker / J. Kukla

9 sierpnia 2026, 16.00
Michał Kopyciński (organy)
Wojciech Kopyciński (puzon
)
***
Max Reger (1873–1916) Introdukcja i passacaglia d-moll
Johann Sebastian Bach (1685–1750) Wachet auf, ruft uns die Stimme BWV 645
Felix Borowski (1872–1956) Prière
Bernard Stieler (ur. 1951) Concertino
Georg Friedrich Händel (1685–1759) Lascia ch’io pianga
Girolamo Frescobaldi (1583–1643) Bergamasca
Mikołaj z Krakowa (I poł. XVI w.) Preambulum in F
Anonim (Tabulatura Jana z Lublina, 1537–1548) Zakłułam się cierniem
Mikołaj z Krakowa (I poł. XVI w.) Hayducki
Georg Friedrich Händel (1685–1759) Largo
Benedetto Marcello (1686–1739) Sonata F-dur

23 sierpnia 2026, 16.00
Andrzej Turek (organy)
Wacław Turek (akordeon)

***
Nicolaus Bruhns (1665–1697) Preludium e-moll (wielkie)
Johann Sebastian Bach (1685–1750)
–Preludium i fuga C-dur BWV 547
–Toccata i fuga d-moll BWV 565
Astor Piazzolla (1921–1992) Milonga for Three
Enrique Granados (1867–1916) Taniec hiszpański „Andaluza” op. 37 nr 5
Johannes Brahms (1833–1897) Taniec węgierski nr 5 (aranż. I. Jaszkiewicz)
Josef Gabriel Rheinberger (1839–1901) Sonata nr 4 a-moll op. 98
Vincent Lübeck (ok. 1654–1740) Preludium i fuga E-dur

Opactwo oo. Benedyktynów w Tyńcu

ul. Benedyktyńska 37

Kiedyś Tyniec znajdował się o dzień drogi od Krakowa – dziś dojedziemy tam w niecałą godzinę autobusem albo piękną trasą rowerową. Urok i spokój tego miejsca przyciąga rzesze turystów i pielgrzymów. A mnisi w ciszy i modlitewnym skupieniu realizują benedyktyńską dewizę ora et labora

Położony na wapiennym wzgórzu klasztor bardziej przypomina średniowieczną warownię niż świątynię. Nic dziwnego – w swych początkach opactwo oo. Benedyktynów w Tyńcu pełniło również funkcje obronne. Prawdopodobnie 1000 lat przed przybyciem zakonu świętego Benedykta teren Tyńca zamieszkiwali Celtowie. Pierwsi mnisi przybyli tu w połowie XI wieku. Tyniec cieszył się wielką przychylnością książąt krakowskich, a później polskich królów i wiele wskazuje na to, że w średniowieczu był potęgą gospodarczą: jego opata nazywano „opatem stu wsi”.

Opactwo silnie ufortyfikowano w XIII wieku, nie uchroniło go to jednak przed zniszczeniami – został spalony już w czasie najazdu Tatarów na ziemie polskie. Czasy świetności klasztoru przypadają na XV i XVI wiek. W późniejszych latach klasztor został gruntownie przebudowany i z tego czasu pochodzi charakterystyczna dwuwieżowa fasada. W 1816 roku – w czasach zaborów – Austriacy doprowadzili do kasacji  zakonu i benedyktyni zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru w Tyńcu. Od tej pory przechodził on z rąk do rąk, coraz bardziej niszczejąc. O jego los zatroszczył się dopiero arcybiskup krakowski Adam Stefan Sapieha, który w 1939 roku na nowo sprowadził benedyktynów z Belgii. Po raz ostatni opactwo spełniło rolę warowni w 1945 roku, gdy wojska niemieckie – podobnie jak na Monte Cassino – broniły się tu przed Armią Czerwoną.

Droga na teren opactwa wiedzie przez „zamek”, czyli XVI-wieczny budynek opatówki. Za nią znajduje się rozległy dziedziniec, na którym w dawnych czasach opat witał znamienitych gości. Oprócz tego na kompleks klasztorny składa się biblioteka, którą oddano do użytku w 2008 roku po odbudowie tzw. Wielkiej Ruiny. Obecnie mieści się w niej Fundacja Chronić Dobro. W jego salach wystawienniczych można oglądać zabytkowe eksponaty: fragmenty romańskiej i gotyckiej kamieniarki czy elementy arkad pierwotnego krużganka klasztornego. Znajdujący się na terenie klasztoru kościół świętych Piotra i Pawła to trójnawowa bazylika z barokowym wyposażeniem. Wchodząc do niego, zwróćmy uwagę na kunsztowną, żelazną klamkę w kształcie ryby – symbol Chrystusa.

Wyposażenie kościoła:

  • gotyckie prezbiterium,
  • rokokowy ołtarz główny z czarnego marmuru,
  • barokowa ambona w kształcie łodzi,
  • polichromia z XVI wieku przedstawiająca Trzech Króli.

OK Nasz strona korzysta z plików cookies w celach statystycznych, marketingowych i promocyjnych. Możesz wyłączyć tą opcję w ustawieniach prywatności swojej przeglądarki.